Οι πίνακες μου

Το καύκαλο

2012-02-13T14:34:00.001-08:00

Λάδια σε καμβά

30Χ40

Δεύτερη απόπειρα στο ίδιο θέμα. Αυτή τη φορά πρόσεξα το σχέδιο, μέτρησα, υπολόγισα, έχασα τον αυθορμητισμό και την αμεσότητα και το αποτέλεσμα, δεν με ικανοποίησε τόσο όσο στο πρώτο που ήταν τελείως χύμα, αλλά πηγαίο. Αυτή τη φορά ήταν για λόγους εξάσκησης και για να αποδείξω στον εαυτό μου πως μπορώ να το κάνω καλύτερα. Όχι όμως μόνο γι' αυτό. Μου άρεσε το θέμα και ήθελα να το επαναλάβω. Το θέμα το εμπνεύστηκα από μια σκηνή από την ταινία "Καραβάτζιο" (βιογραφική για τον Μικελάντζελο ντι Καραβάτζιο) και από το ομώνυμο διήγημα του Καρυωτάκη .

Τα υπόλοιπα τα αφήνω σε εσάς.

Αν και το θέμα δεν είναι σχετικό,

καλή εξέγερση να έχουμε!

Εβίβες σε όλους!

Η παλέτα μου έχει γεμίσει μόνο με γήινα χρώματα...
Έχω πρόβλημα γιατρέ;

ίσως λοιπόν σε αυτό το έργο, να ταιριάζουν αυτοί οι στοίχοι...

Το πορτραίτο ενός μάγου

2012-01-26T04:50:00.000-08:00

35Χ50cm

Λάδια σε καμβά

Επηρεασμένος από έναν πίνακα του Πικάσο σε ύφος Θεοτοκόπουλου, είπα να μην αντιγράψω αλλά να κάνω το δικό μου. Βρήκα λοιπόν κάποιον με έντονα χαρακτηριστικά και μυτερό μούσι, (δεν σας λέω ποιον) τον σχεδίασα και τον απόδωσα σύμφωνα με την δική μου αντίληψη.

Το πνεύμα του ποιητή (το καύκαλο)

2012-01-14T05:43:00.000-08:00

30Χ40 Λάδια σε καμβά

Αν και το σχέδιο το έκανα χωρίς να μετρήσω και βγήκε κάπως δυσανάλογο (το μέγεθος του κρανίου σχετικά με το βιβλίο), τα χρώματα αυτού του πίνακα με ταξίδεψαν και μου έδωσαν (ή, χάρισαν) την αίσθηση που ήθελα να αποδώσω.

Άλλο ένα έργο που αυτοδημιουργήθηκε και με χρησιμοποίησε ως μέσο. Αλλά το να παίζεις το ρόλο του "μέσου", δεν είναι και τόσο άσχημο. Αντιθέτως, θα έλεγα, διασκεδαστικό, μα προπαντός, δημιουργικό. Τι άλλο να κάνω λοιπόν; Θα περιμένω να χρησιμοποιηθώ ξανά.

Προς το παρόν λοιπόν,

Εβίβες!

Σχέδιο πάνω σε θέμα του Courbet

2011-12-18T13:28:00.000-08:00

Μολύβια σε χαρτί

Σχέδιο πάνω σε γνωστό θέμα του Goustave Courbet

(κάνοντας διάλειμμα από το χρώμα εξασκώντας και λίγο το σχέδιο που... το 'χω παρατήσει εδώ και καιρό)

Δραπετεύοντας

2011-11-23T08:47:00.000-08:00

Λάδια σε καμβά 25Χ30

Το "αδελφάκι" του "Δέους" με 4 χρώματα: μαύρο, λευκό, ώχρα, ψημένη σιένα. Με διάθεση Έξαρσης - Φυγής - Επ-Ανάστασης, να κλείσει εδώ αυτός ο κύκλος και να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο. Μετά από κάθε ξέσπασμα και δυνατή καταιγίδα, ακολουθεί γαλήνη και καθάριος ουρανός. Ίσως όμως, αυτό να σημαίνει την αρχή ενός κυκλώνα και όχι το τέλος της καταιγίδας... θα δείξει. Προφανώς, θα το μάθουμε μαζί. Καλή δύναμη λοιπόν σε όλους. Εβίβες!

Δέος

2011-11-11T06:53:00.000-08:00

25Χ30

Λάδια σε καμβά λοιπόν, χωρίς νέφτι, αλλά με μπόλικο λινέλαιο, έτσι, για να θυμηθούμε τα παλιά, έτσι, για να μη στεγνώσει ποτέ και να λάμπουν τα χρώματα όσο το δυνατό περισσότερο. Σε αυτό το έργο, πραγματικά, απόλαυσα τη δημιουργία δουλεύοντάς το με δέος και σχεδόν, εκστασιασμένος. Και η μυρωδιά του λινέλαιου... πόσο μου αρέσει.

Στεναχωρήθηκα όμως για ένα πράγμα... που δέν είχα καμβά 2,5μΧ3μ και αναγκάστηκα να το κάνω σε κάποιον πολύ μικρότερο... Αλλά, για τέτοιο καμβά θα χρειαζόμουν ατελιέ και όχι το σαλόνι μου.

Πίσω στα αφηρημένα λοιπόν και στην απόλυτη ελευθερία της έκφρασης - χωρίς περιορισμούς και κανόνες. (Αυτό το χωρίς κανόνες ρε παιδί μου, από μικρός το γούσταρα).

Και νομίζω πως αυτή τη φορά, η φωτογραφία αντιπροσωπεύει το έργο τουλάχιστον 80%. Για το υπόλοιπο 20%, δυστυχώς, καμία φωτογραφική δεν είναι ικανή. Θα πρέπει να το δεις από κοντά για να έχεις 100% της εικόνας και της αίσθησης του έργου.

Θυμάμαι μια φορά στο Θησείο που είχα δει μια έκθεση με τα χαρακτικά του Edward Munch. Παρόλο που ήξερα τα περισσότερα από φωτογραφίες στο διαδίκτυο, από κοντά, δεν είχαν καμία σχέση. Πολύ ανώτερα! Χώρια που από κοντά έβλεπες το πραγματικό μέγεθος, τις πινελιές και την παραμικρή λεπτομέρεια, κάνοντάς σε να αισθάνεσαι δέος. Να τη πάλι αυτή η λέξη.

Τελικά, έτσι θα το πω. Δέος. Γιατί σε αυτό το έργο, έτσι αισθάνθηκα.

Και αν δεν το σταματήσω εδώ αυτό το παραλήρημα, είμαι ικανός να γράφω για πάντα, οπότε ΣΤΟΠ!

Την καλησπέρα μου

και όπως πάντα...

Εβίβες!

Νυχτερινό τοπίο

2011-10-26T08:12:00.000-07:00

Λάδια σε καμβά 50Χ60

Χειμωνιάτικο νυχτερινό τοπίο

Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκοτεινό, ίσως το πιο σκοτεινό που έχω κάνει, αλλά στη φωτογραφία φαίνεται κάπως φωτεινό. Προσπάθησα να το φωτογραφίσω και σε εσωτερικό και σε εξωτερικό χώρο, αλλά ποτέ δεν έβγαινε όπως είναι. Ούτε και τώρα. Απλά, φανταστείτε τα μαύρα σημεία του πίνακα, μαύρα και όχι αυτό το θαμπό μαύρο που έχει βγει λόγω φωτός. Τελικά είναι πολύ δύσκολο να φωτογραφήσεις έναν πίνακα. Χρειάζονται οι ιδανικές συνθήκες οι οποίες, ιδέα δεν έχω ποιες είναι. Ιδιαίτερα δε αν αυτός ο πίνακας είναι σκοτεινός. Προσπαθήστε να φωτογραφήσετε έναν μαύρο πίνακα. Ποτέ δεν θα βγει μαύρος. Θα αντανακλούν το φως και οι σκιές πάνω στη λεία επιφάνεια και θα φωτογραφίζεις ένα σωρό χρώματα (+το άσπρο) που στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν. (ή μήπως υπάρχουν;).

Όσον αφορά το έργο τώρα. Ήθελα να φτιάξω ένα σκοτεινό χειμωνιάτικο τοπίο που να δηλώνει μοναξιά, κρύο, τρόμο, δέος... Δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Αυτός ο πίνακας έχει πάρα πολύ μπογιά πάνω. Στην αρχή είχα φτιάξει ένα δάσος το οποίο δεν μου άρεσε και το κατέστρεψα βάφοντάς το από την αρχή μαύρο:

Το μαύρο το έφτιαξα με πράσινο, μπλε, κόκκινο, κίτρινο, ψημένη όμπρα και λίγο μαύρο. Έπειτα, πάνω από το μαύρο, πριν στεγνώσει καλά, έκανα την ομίχλη με λευκό το οποίο έπαιρνε διάφορες σκοτεινές αποχρώσεις και μου άρεσε. Έπειτα χρησιμοποίησα τη φαντασία, τις σπάτουλες, τα πινέλα και άλλα χρώματα κι έκανα αυτό που έκανα. (ίσως αν ήξερα τι θέλω να κάνω να το είχα καταφέρει και με πολύ λιγότερο χρώμα, αλλά πώς θα ζήσουν και τα μαγαζιά με είδη ζωγραφικής; Κλέφτες να γίνουν; ή μήπως καλύτερα, να γίνω εγώ κλέφτης γιατί λεφτά γιοκ. έχω όμως χρώματα...)

Είμαι περίεργος να δω τι σχόλια και παρατηρήσεις θα έχει τούτο δω.

Καλό σας βράδυ και καλή συνέχεια.

Γυμνό: ξαπλωμένη γυναίκα γυρισμένη πλάτη

2011-10-14T00:34:00.000-07:00

λάδια σε καμβά 50Χ70

Χρήση λαδιών στη ζωγραφική και καθαρισμός πινέλων

2011-10-07T06:10:00.000-07:00

Έχω δει πολλές αναζητήσεις στο διαδίκτυο, σχετικά με τη χρήση λαδιών στη ζωγραφική, να παραπέμπουν στο ιστολόγιό μου. Σκέφτηκα να γράψω δυο πράγματα για να διευκολύνω όσους έχουν πρώτη επαφή με το αντικείμενο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Χρήση λαδιών:

Παίρνουμε είτε ένα ξύλο μελαμίνης που θα το χρησιμοποιήσουμε ως παλέτα για να βάζουμε πάνω τα χρώματα, είτε αγοράζουμε μια παλέτα από κατάστημα με είδη ζωγραφικής. (Διάφορες ερωτήσεις μπορούμε να κάνουμε και στο κατάστημα που προμηθευόμαστε τα υλικά). Πάνω στην παλέτα μας λοιπόν, σε ξεχωριστά σημεία, βάζουμε μικρή ποσότητα από τα χρώματα που θέλουμε να δουλέψουμε. Αν χρειαστούμε περισσότερο χρώμα, συμπληρώνουμε μετά, δε χρειάζεται να σπαταλάμε πολύ χρώμα και να ξεραίνεται. Έχουμε πάρει εν τω μεταξύ, ένα μπουκάλι καθαρό νέφτι (τερεβινθέλαιο) και όχι white spirit (που έχει βάση το πετρέλαιο), και σε δυο γυάλινα βαζάκια που μπορούν να κλείσουν αεροστεγώς (για να μην εξατμίζεται) βάζουμε το νέφτι. Το ένα το χρησιμοποιούμε για το χρώμα και το άλλο για καθαρισμό πινέλων.

Για να μένουν τα χρώματα πιο ζωντανά όταν στεγνώσουν, χρησιμοποιούμε ένα μείγμα με Λινέλαιο και νέφτι. (3 μέρη νέφτι + ένα μέρος λινέλαιου) σε ένα ξεχωριστό βαζάκι. Πριν ξεκινήσουμε να ζωγραφίζουμε, βουτάμε το πινέλο μας στο μείγμα, έπειτα στο χρώμα και βουρ στον καμβά.

Όταν θέλουμε να αλλάξουμε χρώμα χρησιμοποιώντας το ίδιο πινέλο, το καθαρίζουμε πρώτα όσο καλά μπορούμε με χαρτί κουζίνας, να φύγει το πολύ χρώμα, και έπειτα βουτάμε στο νέφτι και επαναλαμβάνουμε αρκετές φορές ώστε να φύγει όλο το χρώμα. Αφού καθαρίσει, μπορούμε να αλλάξουμε χρώμα.

Όταν τελειώσουμε, τα χρώματα που περίσσεψαν στην παλέτα τα αφήνουμε όπως είναι και τα χρησιμοποιούμε ξανά την επόμενη μέρα με λίγο νέφτι ή λινέλαιο. Ευτυχώς, αργούν να στεγνώσουν.

Τα χρώματα πάνω στον καμβά μπορεί να κάνουν να στεγνώσουν από 3 μέρες με μια βδομάδα (αναλόγως πόσο πηχτό είναι το χρώμα που έχουμε χρησιμοποιήσει). Αν δεν χρησιμοποιήσουμε καθόλου νέφτι (το έχω κάνει), θα κάνει να στεγνώσει κάπου 4 – 6 μήνες, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί γιατί το κρεμάμε και τον αφήνουμε να δράσει με το χρόνο. Το σπάσιμο που κάνει το λάδι πάνω στον καμβά, το θεωρώ μέρος του έργου και το αφήνω να εξελίσσεται και να ωριμάζει με το χρόνο. Προσέχουμε πάντα πώς πιάνουμε τον καμβά (μην καταστρέψουμε μόνοι μας το έργο μας…)

Τα χρώματα που θα περισσέψουν και δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε, μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε σε άλλες επιφάνειες ή σε άλλο καμβά με πινέλα ή σπάτουλες για την δημιουργία μελλοντικών αφηρημένων έργων. Χώρια που είναι ωραίος πειραματισμός και δε νοιάζεσαι για λάθη έχοντας απόλυτη ελευθερία.

Καθαρισμός πινέλων:

Τα πινέλα καθαρίζονται με καθαρό νέφτι. Αφού έχουμε βγάλει το πολύ το χρώμα σκουπίζοντας το πινέλο σε χαρτί κουζίνας, βουτάμε στο βαζάκι με το νέφτι και επαναλαμβάνουμε αρκετές φορές, ώστε να μη μένει καθόλου χρώμα στο χαρτί. Αυτή είναι μια χρονοβόρα διαδικασία, αλλά απαραίτητη αν θέλουμε να σώσουμε τα πινέλα μας (που τα ζωγραφικά, είναι πολύ ακριβά. Από 2,5 ευρώ ως 15 ή 20 και πάνω). Μετά από αυτό, για να μη φθαρεί η τρίχα, καλό είναι να τα πλένουμε με πράσινο σαπούνι ή απορρυπαντικό ρούχων (για πλύσιμο στο χέρι ΟΜΟ ΤΙDE κλπ)

Μεγάλα πινέλα μπορούμε να πάρουμε από κάποιο χρωματοπωλείο που είναι πιο οικονομικά. Αυτά που θα χρησιμοποιούμε για φόντο κλπ. Επίσης, από κει μπορούμε να προμηθευτούμε το λινέλαιο και το νέφτι. .

Τις σπάτουλες τις καθαρίζουμε με ένα χαρτί ή ένα παλιό πανί. Ούτε νερό ούτε τίποτα. Το λάδι δε φεύγει με νερό. Τα ακρυλικά, με νερό και ξύνουμε με μια άλλη σπάτουλα να φύγει το ξεραμένο χρώμα.

Και μια ερώτηση που έχω βρει τώρα τελευταία στις αναζητήσεις, είναι: Γιατί γυαλίζει ο πίνακας ζωγραφικής;
Προφανώς μιλάτε για ζωγραφική με λάδια. Υπάρχουν πολλοί λόγοι. Αν χρησιμοποιήσατε μπόλικο λινέλαιο (με νέφτι ή χωρίς), είναι ένας λόγος να γυαλίζει ο πίνακας. Επίσης, αν το έργο είναι πολύ φρέσκο. Αν χρησιμοποιήσετε για αραίωση με τα λάδια μόνο νέφτι, τότε το έργο θα βγει "ματ". Όσο περισσότερο λινέλαιο βάζετε, τόσο περισσότερο θα γυαλίζει, γι΄αυτό, με μέτρο.
Συνήθως, το έργο όταν στεγνώσει - και δεν το έχετε λουστράρει - χάνει την αρχική του γυαλάδα. Οπότε, προσοχή με τη χρήση λινέλαιου.

Αυτά τα λίγα και απλά ως αυτοδίδακτος ζωγράφος και από συμβουλές φίλων και άλλων ζωγράφων. Αν κάποιος θέλει να προσθέσει κάτι, να κάνει τις παρατηρήσεις του ή να ρωτήσει οτιδήποτε, είναι ευπρόσδεκτος εδώ. Καλή επιτυχία σε μελλοντικές δημιουργίες.

Ο γεροκιθαρίστας

2011-09-24T09:02:00.000-07:00

λάδια σε καμβά

40Χ60

Του Πικάσο; Ποιου Πικάσο; Δεν κατάλαβες, δικό μου είναι! Ολόδικό μου! Εδώ μου βγήκε η πίστη ανάποδα 7 μέρες να ασχολούμαι νυχθημερόν με τα χρώματα, το σχέδιο, τις αποχρώσεις, τις σκιές, τις φωτοσκιάσεις και τις λοιπές άλλες λεπτομέρειες. Αλλά πέρα απ' αυτό, του έδωσα την ψυχή μου όπως ήταν. Ίσως να έφταιγε και η συναισθηματική φόρτιση και η κακή ψυχολογική κατάσταση που είχα αυτό τον καιρό, ίσως και η θλίψη μου που έπεφτα καθημερινά πάνω του και δεν σηκωνόμουν, ή πιο σωστά: δεν καθόμουν, αν δεν με πέθαινε η μέση και τα πόδια από την ορθοστασία κι αν το κεφάλι δεν άντεχε άλλο το φωτισμό του δωματίου και το μυαλό μου δεν θόλωνε τόσο... Και όχι μόνο αυτό, αλλά η κάθε γραμμή, η κάθε μικρή πινελιά και η κάθε ανεπαίσθητη λεπτομέρεια που έχω ζήσει πάνω σε αυτό το έργο, το κάνουν δικό μου, ολόδικό μου! Το μόνο που μπορώ να αφήσω στον Πικάσο - δικαιωματικά - είναι η αρχική έμπνευση του θέματος όπως και το σχέδιο εν μέρει. Και λέω εν μέρει, γιατί αυτό του Πικάσο δεν έχει ούτε τις ίδιες διαστάσεις, ούτε τις ίδιες αποχρώσεις, ούτε τίποτα το ίδιο. Μόνο η έμπνευση του θέματος. Αλλά και αυτή διαφέρει. Αυτός εμπνεύστηκε από κάπου για αυτό κι εγώ από κάπου αλλού.
Εντάξει, αν δεν υπήρχε ο συγκεκριμένος πίνακας του Πικάσο, ίσως να μην τον έκανα κι εγώ με αυτόν τον τρόπο, αλλά κάπως διαφορετικά. Πάντα ήθελα να κάνω έναν θλιμμένο blue κιθαρίστα. Έτσι, το έκανα. Θα φτιάξω σίγουρα κι άλλον κιθαρίστα, αλλά προς το παρόν, έφτιξα αυτόν.

Γι' αυτό και δεν λέω πως αυτό το έργο είναι αντιγραφή. Ένα φευγαλέο μάτι μπορεί να βρει πολλές ομοιότητες, αλλά ουσιαστικά, το έργο διαφέρει κατά πολύ. Και είναι, φυσικά, ο νέος αγαπημένος μου πίνακας. Εβίβες λοιπόν!

Άποψη του ορίζοντα την ώρα της δύσης

2011-09-10T03:23:00.000-07:00

Λάδια σε καμβά 20Χ30

(άλλος ένας πίνακας που δεν μπορώ να φωτογραφίσω τα πραγματικά του χρώματα...

Στην αρχή έλεγα να το χρησιμοποιήσω ως φόντο για κάποιο θέμα που θα σκεφτόμουν αργότερα, αλλά κοιτώντας το, κατάλαβα πως ό,τι κι αν έκανα από πάνω, θα χαλούσε την πρωταρχική του μορφή η οποία δίνει μια ένταση και μια κίνηση και μια μελαγχολία και ένα κάτι που... δεν θέλησα να καταστρέψω. Έτσι λοιπόν, το άφησα ως έχει. Έλα όμως που στη φωτογραφία δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είναι πραγματικά... Αν δεν σας αρέσει καθόλου, μπορώ να καταλάβω το γιατί. Θα μου επιτρέψετε όμως να πω πως είναι ένα από τα αγαπημένα μου έργα...)

Η μοναξιά του καλοκαιριού

2011-09-10T02:55:00.000-07:00

Λάδια σε καμβά 50Χ60

Ο τσελίστας του Μοντιλιάνι

2011-09-10T02:51:00.000-07:00

Λάδια σε καμβά 40Χ50

Η πλώρη

2011-09-10T02:47:00.000-07:00

Λάδια σε καμβά 45Χ55

Για τη ζωγραφική

2011-09-02T15:58:00.000-07:00

Αναζητώντας εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης, βρέθηκα να ζωγραφίζω. Και μάλιστα, χωρίς να έχω ιδέα από το αντικείμενο. Σκοπός μου δεν ήταν να μάθω να ζωγραφίζω, αλλά να μπλεχτώ με τα χρώματα και να γίνω το μέσο που θα τα βοηθήσει να ενωθούν. Το αποτέλεσμα, τα ζωγραφικά έργα ενός άσχετου. Έπειτα κόλλησα σ’ αυτό. Κάθε που τέλειωνα έναν πίνακα, σχεδίαζα τον επόμενο. Βρέθηκα αντιμέτωπος με την αμεσότητα στην τέχνη – κάτι που πολύ μου άρεσε – κι έτσι συνέχισα.

Από σχέδιο δεν ξέρω και πολλά πράγματα και ούτε προσδοκώ να μάθω. Αυτό που μαθαίνω όμως καθημερινά, είναι η χρήση και η συμπεριφορά των χρωμάτων πάνω στον καμβά – είτε αυτά είναι λάδια είτε ακρυλικά. Έτσι λοιπόν είπα να κάνω ένα διάλειμμα από την ποίηση και να ασχοληθώ με αυτή τη νέα – για μένα – τέχνη.

Μου άρεσε η μυρωδιά των χρωμάτων, η υφή τους, ο τρόπος που βάφουν πάνω στον καμβά και οι αποχρώσεις που δίνουν όταν μπλέκονται μεταξύ τους. Κι όταν πήρα τη μεγάλη απόφαση να ξεκινήσω τον πρώτο μου πίνακα, δεν ήξερα καλά καλά πώς χρησιμοποιούνται τα χρώματα. Έτσι έβαλα λάδια χωρίς νέφτι σε έναν καμβά και αφέθηκα στο υποσυνείδητο – αυτό να δημιουργήσει. Κι έτσι έγινε. Μετά έψαξα να βρω ζωγράφους να ρωτήσω. Μου είπαν πως τα λάδια χρησιμοποιούνται με νέφτι και πώς καθαρίζονται τα πινέλα και άλλα. Κι έτσι άρχισα σιγά σιγά να αυτοδιδάσκομαι. (τι; Δεν υπάρχει τέτοια λέξη; Τι κρίμα; Μόλις τη δημιούργησα.)

Έπειτα ξεκίνησα να ψάχνω άλλα θέματα. Ίσως, πιο συγκεκριμένα. Έργα άλλων ζωγράφων, φωτογραφίες και φαντασία. Μετά πήρα και βιβλία. Τα διάβασα, βοήθησαν. Θα πάρω κι άλλα. Έμπαινα και στο youtube και ξεσήκωνα τρόπους και τεχνικές. Κάποια στιγμή όμως, ένιωσα πως έχασα την αμεσότητα. Την πηγαία ορμή που με διακατείχε στην αρχή. Για να την βρω ξανά, πρέπει να μάθω κάποια πράγματα παραπάνω και να τα απορρίψω μετά για να κάνω το δικό μου. Να βρω τον προσωπικό μου τρόπο. Θα τον βρώ, το ξέρω. Βρίσκομαι σε αυτό το δρόμο. Δεν ξέρω αν τα έργα μου αρέσουν σε κανέναν ή από συμπάθεια ακούω κάποια καλά σχόλια. Αυτό που ξέρω είναι πως αρέσουν σε μένα και αυτά που δεν μου αρέσουν και τόσο, ξέρω πια το γιατί και φτιάχνω τη δική μου φιλοσοφία πάνω σε αυτή την τέχνη.

Όπως και να ‘χει, τελικά αποδείχτηκε πως δεν ήταν ένα βίτσιο που πάει και πέρασε. Με έχει συνεπάρει και θα συνεχίσω να ασχολούμαι με αυτό, όσο έχω τη δύναμη και τη διάθεση να το κάνω.

Αυτά τα πολλά είπα και πάλι. Ανάβω ένα τσιγάρο – απ’ αυτά που απαγορεύονται σε δημόσιους χώρους – ρουφάω την μπύρα μου και σας καληνυχτώ.

Λόγια ζωγράφων:

«Η τέχνη δεν διδάσκεται, το μόνο που μπορεί να διδαχθεί είναι η τεχνική» Β. Γκρόπιους

«Τα απλά πράγματα στην τέχνη, δύσκολα εξηγούνται» Ματίς

«Η τέχνη δεν είναι η εφαρμογή ενός κανόνα ομορφιάς, αλλά αυτό που το ένστικτο και το μυαλό μπορούν να αγγίζουν πέρα από κάθε κανόνα» Πικάσο

«Εάν μπορείτε, χωρίς τη γνώση να δημιουργήσετε, τότε ο δρόμος σας είναι να μη γνωρίζετε. Αλλά εάν από την απουσία επιστήμης του χρώματος δεν μπορείτε να δημιουργήσετε χρωματικά αριστουργήματα, τότε πρέπει να προσπαθήσετε να αποκτήσετε γνώση» Γ. Ιττεν

«Αν τώρα καθίσω και αρχίσω να διορθώνω τα λάθη βάσει κανόνων οι οποίοι δεν με εκφράζουν, τότε το προσωπικό μου στίγμα θα εξαφανιστεί σ’ αυτή τη γραμματική που έχω αφομοιώσει. Καλύτερα λοιπόν να φτιάξω ένα προσωπικό δημιούργημα σύμφωνα με το γούστο μου, παρά να πειθαρχήσω σε κανόνες που δεν με αφορούν.» Πικάσο

«Στη μοντέρνα ζωγραφική, τα υλικά που χρησιμοποιούνται σ’ αυτή διατηρούν σε μεγάλο βαθμό τη φυσική τους υπόσταση. Έχουμε να κάνουμε περισσότερο με γραμμές και χρώματα σε κίνηση, παρά με την αναπαραγωγή ενός αντικειμένου ή κάποιου προσώπου» Ματίς

«Όποιος καταλαβαίνει πραγματικά το νόημα της ζωγραφικής, δεν αποδίδει καμία σημασία σε αυτό που ονομάζουμε θέμα ενός πίνακα» Ρότζερ Φράυ

«Για να μάθουμε τι θέλουμε να ζωγραφίσουμε, πρέπει να ξεκινήσουμε να σχεδιάζουμε» Πικάσο

«Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που λέει ένα απλό πράγμα με δύσκολο τρόπο.
Καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που λέει ένα δύσκολο πράγμα με απλό τρόπο.»

«Η διαφορά ανάμεσα στη Τέχνη και τη Ζωή είναι πως η Τέχνη είναι πιο υποφερτή.» Μπουκόφσκι

Ο πρώτος πίνακας που έβαψα μαύρο.

πολύ το γούσταρα!

Χάλασα ένα σωληνάριο χρώμα

χωρίς να βάλω νέφτι!

(Πάνω σε αυτό έφτιαξα την Χ-έγερση του Υποσυνείδητου. Μετά από 8 μήνες, μπορώ να πω πως έχει στεγνώσει. Έπειτα έμαθα πως τα λάδια θέλουν νέφτι για να απλώνουν και να στεγνώνουν καλύτερα.)

Δεκέμβρης 2010 - Ιούλιος 2011

2011-09-01T11:36:00.000-07:00

Χ-ΈΓΕΡΣΗ ΥΠΟΣΥΝΕΊΔΗΤΟΥ

40Χ50

ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΑΠΌΚΟΣΜΗ ΓΑΛΉΝΗ

30Χ40

ΑΚΡΥΛΙΚΆ ΣΕ ΚΑΜΒΆ

ΞΈΣΠΑΣΜΑ

40Χ50

ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΚΙΘΑΡΑ

25Χ30

ΑΚΡΥΛΙΚΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΑΠΕΙΛΉ

45Χ60

ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΤΟ ΣΚΑΜΠΌ ΜΟΥ

ΜΕ ΑΚΡΥΛΙΚΑ

ΚΑΘΑΡΊΖΟΝΤΑΣ

30Χ40

ΛΑΔΙΑ, ΑΚΡΥΛΙΚΆ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΥΜΆΜΑΙ ΤΙ ΆΛΛΟ

ΣΕ ΓΚΟΦΡΈ ΧΑΡΤΊ

ΠΆΝΩ ΣΕ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΙΛΙΑΝΙ

ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

45Χ60

ΚΡΑΥΓΉ

45Χ60

ΑΚΡΥΛΙΚΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΤΟΥ MUNCH

ANTIΓΡΑΦΗ

30Χ40

ΑΚΡΥΛΙΚΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΤΡΕΛΟΣ ΧΟΡΟΣ

ΑΚΡΥΛΙΚΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ 45Χ60

ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ

45Χ60 ΑΚΡΥΛΙΚΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΠΑΝΩ ΣΕ ΘΕΜΑ ΤΟΥ COURBET

40Χ55 ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ

ΤΑΣΑΚΙ ΜΕ ΛΑΔΙΑ

JIMI HENDRIX

ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ50Χ60

SUNSET

ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ 50Χ70

ΡΟΔΟ Ι

ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ 25Χ30

ΡΟΔΟ ΙΙ

25Χ30 ΛΑΔΙΑ ΣΕ ΚΑΜΒΑ