5 έργα σε ξύλο με ακρυλικά

Τουλίπα

Τουλίπα

λάδια σε καμβά 30Χ40

άλλο ένα έργο με δάχτυλα, σπάτουλες

χρώμα κατευθείαν από το σωληνάριο 

και ξυσίματα με τα νύχια και τη πίσω μεριά των πινέλων. 

(σε αυτό πάντως, χρησιμοποίησα και πινέλο. Δεν έχει σημασία πώς...)

ο Ερωτισμός της άνοιξης

Λάδια σε ξύλο με τα δάχτυλα

προσχέδιο με μολύβι

Γυμνό

30X40

Λάδια σε καμβά

λεπτομέρεια (η νεκρή φύση του πίνακα)

Παρά θίν' αλός

Λάδια σε καμβά 50Χ70

6 έργα σε μικρούς καμβάδες χωρίς τελάρο

Φυγή

(σε αποχρώσεις του μοβ)

Ακρυλικά σε καμβά 21,5Χ25

 Φυγή

(σε αποχρώσεις του μπλε)

Ακρυλικά σε καμβά 25Χ31

Πέφτοντας

Ακρυλικά σε καμβά 25Χ31

Ζάλη

Λάδια σε καμβά 29,5Χ23,5

LSD

Ακρυλικά σε καμβά 34Χ25

Άσχημο όνειρο

Ακρυλικά σε καμβά 34Χ48

Η στροφή - Colmar

Λάδια σε καμβά 50Χ60

λεπτομέρεια του πίνακα

Άτιτλο

Άτιτλο

18Χ24

Λάδια σε καμβά

Charles Bukowski

45X60

Λάδια σε ξύλο

Είχαν περισσέψει κάτι ξύλα mdf, και είπα να τα χρησιμοποιήσω. Η πρώτη μου απόπειρα σε ξύλο - περίεργη επιφάνεια, σκληρή. Και περίεργη η συμπεριφορά των λαδιών πάνω στο ξύλο - δεν είναι όπως ο καμβάς. Συχνά το πινέλο έπαιρνε το χρώμα από το ξύλο αντί να το στρώνει και με παίδεψε ιδιαίτερα. Όπως και να 'χει, ιδού το αποτέλεσμα.

Το καύκαλο

Λάδια σε καμβά

30Χ40

Το θέμα το εμπνεύστηκα από μια σκηνή από την ταινία "Καραβάτζιο" (βιογραφική για τον Μικελάντζελο ντι Καραβάτζιο) και από το ομώνυμο διήγημα του Καρυωτάκη .

Η παλέτα μου

Το πορτραίτο ενός μάγου

35Χ50cm

Λάδια σε καμβά

Επηρεασμένος από έναν πίνακα του Πικάσο σε ύφος Θεοτοκόπουλου, είπα να μην αντιγράψω αλλά να κάνω το δικό μου. Βρήκα λοιπόν κάποιον με έντονα χαρακτηριστικά και μυτερό μούσι, (δεν σας λέω ποιον) τον σχεδίασα και τον απόδωσα σύμφωνα με την δική μου αντίληψη. 

Σχέδιο πάνω σε θέμα του Courbet

Μολύβια σε χαρτί 

Σχέδιο πάνω σε γνωστό θέμα του Goustave Courbet

(κάνοντας διάλειμμα από το χρώμα εξασκώντας και λίγο το σχέδιο που... το 'χω παρατήσει εδώ και καιρό)   

Δραπετεύοντας

Λάδια σε καμβά 25Χ30

Το "αδελφάκι" του "Δέους" με 4 χρώματα: μαύρο, λευκό, ώχρα, ψημένη σιένα. Με διάθεση Έξαρσης - Φυγής - Επ-Ανάστασης, να κλείσει εδώ αυτός ο κύκλος και να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο. Μετά από κάθε ξέσπασμα και δυνατή καταιγίδα, ακολουθεί γαλήνη και καθάριος ουρανός.  Ίσως όμως, αυτό να σημαίνει την αρχή ενός κυκλώνα και όχι το τέλος της καταιγίδας... θα δείξει. Προφανώς, θα το μάθουμε μαζί. Καλή δύναμη λοιπόν σε όλους. 

Δέος

25Χ30

Λάδια σε καμβά λοιπόν, χωρίς νέφτι, αλλά με μπόλικο λινέλαιο, έτσι, για να θυμηθούμε τα παλιά, έτσι, για να μη στεγνώσει ποτέ και να λάμπουν τα χρώματα όσο το δυνατό περισσότερο. Σε αυτό το έργο, πραγματικά, απόλαυσα τη δημιουργία δουλεύοντάς το με δέος και σχεδόν, εκστασιασμένος. Και η μυρωδιά του λινέλαιου... πόσο μου αρέσει. 

Στεναχωρήθηκα όμως για ένα πράγμα... που δέν είχα καμβά 2,5μΧ3μ και αναγκάστηκα να το κάνω σε κάποιον πολύ μικρότερο... Αλλά, για τέτοιο καμβά θα χρειαζόμουν ατελιέ και όχι το σαλόνι μου. 

Πίσω στα αφηρημένα λοιπόν και στην απόλυτη ελευθερία της έκφρασης - χωρίς περιορισμούς και κανόνες. (Αυτό το χωρίς κανόνες ρε παιδί μου, από μικρός το γούσταρα). 

Και νομίζω πως αυτή τη φορά, η φωτογραφία  αντιπροσωπεύει το έργο τουλάχιστον 80%. Για το υπόλοιπο 20%, δυστυχώς, καμία φωτογραφική δεν είναι ικανή. Θα πρέπει να το δεις από κοντά για να έχεις 100% της εικόνας και της αίσθησης του έργου. 

Θυμάμαι μια φορά στο Θησείο που είχα δει μια έκθεση με τα χαρακτικά του Edward Munch. Παρόλο που ήξερα τα περισσότερα από φωτογραφίες στο διαδίκτυο, από κοντά, δεν είχαν καμία σχέση. Πολύ ανώτερα! Χώρια που από κοντά έβλεπες το πραγματικό μέγεθος, τις πινελιές και την παραμικρή λεπτομέρεια, κάνοντάς σε να αισθάνεσαι δέος. Να τη πάλι αυτή η λέξη. 

Τελικά, έτσι θα το πω. Δέος. Γιατί σε αυτό το έργο, έτσι αισθάνθηκα. 

Και αν δεν το σταματήσω εδώ αυτό το παραλήρημα, είμαι ικανός να γράφω για πάντα, οπότε ΣΤΟΠ!

Ο γεροκιθαρίστας

λάδια σε καμβά

40Χ60

Του Πικάσο; Ποιου Πικάσο; Δεν κατάλαβες, δικό μου είναι! Ολόδικό μου! Εδώ μου βγήκε η πίστη ανάποδα 7 μέρες να ασχολούμαι νυχθημερόν με τα χρώματα, το σχέδιο, τις αποχρώσεις, τις φωτοσκιάσεις και τις λοιπές άλλες λεπτομέρειες. Αλλά πέρα απ' αυτό, του έδωσα την ψυχή μου. Ίσως να έφταιγε και η συναισθηματική φόρτιση που είχα αυτό τον καιρό. Έπεφτα καθημερινά πάνω του και δεν σηκωνόμουν, ή πιο σωστά: δεν καθόμουν, αν δεν  με πέθαινε η μέση και τα πόδια από την ορθοστασία. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η κάθε γραμμή, η κάθε μικρή πινελιά και η κάθε ανεπαίσθητη λεπτομέρεια που έχω ζήσει πάνω σε αυτό το έργο, το κάνουν δικό μου, ολόδικό μου! Το μόνο που μπορώ να αφήσω στον   Πικάσο - δικαιωματικά - είναι η αρχική έμπνευση του θέματος.